Untitled Document

't Is hier met Dimi. In dit tekstje wil ik wat meer informatie geven over mezelf en over hoe ik in het wielerwereldje terecht gekomen ben.
Ik ben geboren in Gent en ik ben altijd in de omgeving blijven wonen. Daardoor is Gent mijn favoriete stad. Waar ter wereld ik ook ben, Sidney, Cuba, Moskou of Kaapstad, altijd heb ik een beetje heimwee naar Gent.

Op 15-jarige leeftijd ben ik gestart met koersen op de piste. Dit mede door de hulp van mijn nonkel, Mark De Fauw, toenmalig Bondscoach op de piste. Toen wist ik nog niet eens wie Johan Museeuw was. Mijn eerste wedstrijd zal ik nooit vergeten. Het was het Belgisch Kampioenschap op de piste. Na de wedstrijd stond ik te pronken met een bronzen medaille, terwijl nog nooit iemand van mij gehoord had.

Na deze prestatie kwam ik terecht in de wielerploeg Merelbeke Scheldestreek ( Voorzitter: Freddy Van Steen). De eerste jaren op de weg waren heel moeizaam, maar toch slaagde ik erin om hier en daar een overwinning in de wacht te slepen. Daarentegen ging het op de piste razendsnel vooruit. Hier behaalde ik verscheidene titels en vele snelheidsrecords kwamen terecht op mijn naam. Eén van mijn absolute hoogtepunten was het behalen van 4 van de 5 Belgische pistetitels. Een ander hoogtepunt was het verbreken van het 35-jarige baanrecord gevestigd door Patrick Sercu in 1965. Dankzij deze Prestatie ben ik toen overgestapt naar het team van Dirk De Wolf, GOPASS-ABX Team.

Dirk De Wolf leidde me naar verschillende successen in massasprints. Waaronder een 2de plaats op het Belgisch Kampioenschap in Tessenderlo achter Tom Boonen. Het was een fantastische sprint die eindigde in een millimeter fotofinish. Deze prestaties leidden me dan weer tot de jongerenformaties van Herman Frison, met name DOMO-FARM-FRITES in 2002 en Quickstep Davitamon in 2003.

In 2002 behaalde ik 2 overwinningen. De keerzijde van de medaille was dat ik in augustus werd opgenomen op de intensieve afdeling van het UZ te Gent, wegens volledige uitdroging en het niet meer functioneren van lever en nieren. Hierdoor werd ik genoodzaakt mijn seizoen stop te zetten. Door de goede zorgen van mijn moeder, mijn nonkel Mark De Fauw, José De Cauwer en mede door de harde arbeid die ik toen heb moeten leveren, maakte ik anderhalve maand later mijn comeback op de piste, met als resultaat een titel in kilometer en een titel in sprint. In 2003 behaalde ik 5 overwinningen, waaronder een rit in de Ronde van Vlaams-Brabant,een rit in de Ronde van Antwerpen, ... telkens in een massasprint.

In 2004 kwam ik mijn vroegere sportdirecteur, Dirk De Wolf, tegen. Dit in samenwerking met familie De Geest (Willy, Gino, Peggy) en fantastische sponsor en persoonlijkheid Ronny Deschacht. 2004 was mijn beste seizoen, met 13 overwinningen, waarvan een rit in de ronde van Vlaams-Brabant, Tour de Loir et Chèr, een provinciale titel en 2 profkoersen. (Puivelde en Melle) In de winter van 2003-2004 behaalde ik 2 europese medailles en heb ik samen met Iljo de eindzege behaald in 5 jongerenzesdaagsen. ( Amsterdam, Dortmunt, München, Stuttgart, Berlijn) Met een nog nooit geziene overmacht hebben wij zo goed als alle ritten gewonnen.
Een hoogtepunt in 2004 op de piste was het WK in Melbourne. Hier behaalde ik een finaleplaats in het onderdeel scratch. In dit jaar maakte ik het begin van mijn wielerdroom waar, ik mocht eindelijk prof worden bij de ploeg van Patrick Lefèvre, Quickstep Davitamon. Lang heb ik niet kunnen koersen, want ik kwam zwaar ten val in De Ronde Van Holland.

Na een winter zonder piste mocht ik mijn debuut maken in De Tour Down Under in Australië. Het werd een moeilijk, zwaar aanpassingsjaar, maar toch kreeg ik de steun van o.a. Johan Museeuw. Ik heb veel ervaring en mensenkennis opgedaan, zowel in de positieve als in de negatieve zin. Ik heb ook heel veel grote renners leren kennen, zoals Bettini, Boonen, Nuyens, Virenque, Pozzato, Knaven,... Aangezien we (de ploegleiding en ik) vonden dat een neoprof in een protourploeg iets te hoog gegrepen was en ik ook besefte dat een koers zoals Dauphiné geen spek voor mijn bek was, werd overeengekomen dat het voor mijn persoonlijke ontwikkeling als renner beter was om een stapje terug te zetten en rustig verder te groeien in een continentale profploeg. Ik steunde deze beslissing 110% en na contact met Walter Planckaert, Patrick en Christof Sercu en José De Cauwer tekende ik voor 2 jaar bij Chocolade Jacques.

Ik hoop dat ik jullie wat meer bijgebracht heb over mijn carrière van het begin tot nu. Voor meer gedetailleerde informatie, kan u nog steeds mijn archief raadplegen en moest u dan toch nog een vraagje hebben, stuur dan gewoon een mailtje en ik zal uw vraag zo vlug mogelijk beantwoorden. U kan ook altijd een berichtje achterlaten in mijn Gastenboek.

In de eerste plaats aan mijn moeder, voor de jarenlange toewijding, goede zorgen, steun en het meehelpen verwezenlijken van mijn droom.

Mijn nonkel Mark die me geholpen heeft met de juiste richting te kiezen binnen het wielermilieu.

Mijn vriendin wil ik bedanken voor de steun die ze me geeft.

Ook mijn schoonouders in spé mag ik niet vergeten. Zij zorgden voor de oprichting van mijn supportersclub en zij, maar ook 'nonkel' Benoit doen hun uiterste best om geen enkele wedstrijd te missen.